راه‌هایي که می‌توانیم به محیط زیست و بودجه‌مان کمک کنیم.

1.       در صورت امکان از دوچرخه, وسایل همگانی, ماشین اشتراکی استفاده کنید و اگر نه, آهسته تر برانید و باد لاستیک تان را تنظیم نگه دارید.

2.       از وسایل بسته بندی یک بار مصرف استفاده نکنید.

3.       در مصرف آب

  • نگذارید آب شیر باز بماند
  • باغچه را در میان روز آب ندهید
  • در سیفون های قدیمی یک آجر بگذارید
  • از دوش کم ضرب استفاده کنید
  • از ماشین ظرفشویی و لباس شویی وقتی پر است استفاده کنید
  • گیاه های مقاوم تر در برابر بی آبی بکارید

4.       سیگار نکشید. این هم به نفع شما هم خانواده شماست.

5.       از سموم شیمیایی استفاده نکنید.

6.       گربه تان را در خانه نگه دارید. گربه های خانگی در سال یک میلیارد پرنده را می کشند. که باعث بهم زدن تعادل صید و صیادی طبیعی آنها می شود.

7.       گوشت کمتر بخورید. اصولا کمتر بخورید و از محصولات محلی و طبیعی استفاده کنید.

8.       در زمستان اطاق تان را سردتر و در تابستان گرم تر تنظیم کنید. بدن تان به زودی با محیط مطابقت خواهد کرد. نگران نباشید این کاری است که گونه ما برای صدها هزار سال می کرده است.

9.       هرگز باطری ها, ضد یخ, رنگ ها, روغن موتور, و مواد شیمیایی دیگر را در زباله نریزید. آن ها را به محل های مخصوص دفع شان تحویل دهید. بهتر است كه اضافه بر مصرفتان نخريد.

10.   وقتی کارتان را عوض می کنید یا تغییر محل زندگی می دهید, به فکر نزدیک تر کردن مسافت باشید.

11.   هنگام خریدن  ماشین یا لوازم آشپزخانه بازدهی آنها را مد نظر داشته باشید. بهتر است اگر کمتر بخرید.

12.   بطور محلی و جهانی در کارهای محیط زیست  مانند کاهش آلودگی, تمییز کردن فضاهای عمومی مبارزه با تخریب حیاط وحش همکاری کنید.

13.   با کودکتان بیرون بروید و با او درخت بکارید. و به او بگویید به درخت عشق بورزد و این که درخت مهم ترین نیاز برای آینده با ثبات است.

14.   با دست ظرف بشویید.

15.   از سفید کننده های شیمیایی استفاده نکنید. و اگر کردید حداقل آن را استنشاق نکنید. به عنوان روش جایگزین می توانید از سرکه و جوش شیرین و آبلیمو استفاده کنید.

Like 🙂
2

آداب

“آداب” ( اتیکت ) مجموعه ای از ضوابط رفتاری است که در یک جامعه, طبقه و یا گروه انتظار انجام آن ها می رود. کلمه اتیکت اولین بار در حدود 1750 میلادی از زبان فرانسوی وارد انگلیسی شد.

آداب بستگی زیادی به فرهنگ دارند و در درون فرهنگ تکامل می یابند. آداب مناسب در یک فرهنگ ممکن است در فرهنگ دیگر تعجب آور باشد. مثلا درچین برداشتن آخرین لقمه غذا از سفره قبیح است ولی در آمریکا از مهمان انتظار می رود به ,نشانه تشکر, تمام غذایی که به او داده می شود را تمام کند.

موضوع آداب برای هزاران سال نویسندگان و متفکران را به خود مشغول کرده است. نوشته های درباره آداب را می توان درمصر باستان در سال 2375 قبل از میلاد, در روم و یونان باستان و سخنان کنفسیوس پیدا کرد. از کتاب شایست نشایست در ایران قبل از اسلام به عنوان مرجعی برای آداب مناسب اجتماعی و مذهبی استفاده می شده است.

منبع ویکیپدیا

Like 🙂
3

پروتوکولون

در یونان باستان در مواقع قابل کنترل, برای هر رفتاری قوانین نوشته شده ای وجود داشت که “پروتوکولون” نامیده می شد.  این قوانین در مواقعی که افراد یک جامعه نمی دانستند رفتار درست کدام است کمک می کرد که رفتار درست را انتخاب کنند. بعد از مخلوط شدن فرهنگها با عقاید مختلف این قوانین از بین رفت.

Like 🙂
1

اقتصاد بدون پول

ازاین عبارت اولین بار در ۱۹۶۰ استفاده شد ولی به تازگی معنای واقعی خود را پیدا کرده‌است. ویکی پدیا خود یک مثال بسیار خوب برای این اقتصاد است. هزاران نفر از مردم در حال تدوین ویکی پدیا هستند بدون اینکه برای کار و زحمت خود پولی دریافت کنند. مثال دیگر youtube است شما به موسیقی گوش می‌دهید بدون آنکه پولی بپردازید. تکنولوژی ارتباطات و بخصوص کامپیوتر وسایل مهمی برای بوجود آمدن فضایی مناسب برای اقتصاد بدون پول هستند. در اجتماعی که از کمبود‌های اولیه گذر کرده‌است , مردم فقط زمان کوتاهی را صرف خرید مواد غذایی و لباس می‌کنند و بیشتر وقت و انرژی خود را برای دیگران می‌گذارند. درنتیجه بدون پول شدن اقتصاد, مالیات بر درآمد دولت‌ها کم می‌شودو فشارهای اقتصادی مانند جریمه و سوبسید‌ها در تحمیل بر عمل کرد مردم ضعیف می‌شود. همچنین اقتصاد بدون پول باعث کم شدن قدرت دولتها و بانک‌های مرکزی و افزایش قدرت و آزادی افراد می‌شود. چنانچه اقتصاد پولی رقابت مردم را افزایش می‌دهد , اقتصاد بدون پول در مقیاس بزرگ باعث افزایش همکاری مردم خواهد شد.

منبع ویکیپدیا

Like 🙂
1

تصمیم گیری اجماعی

این سئوال همیشه فکر ما را آزار داده است که چراگروه های ایرانی کمتر موفق می شوند؟ و در صورت موفقیت  چرا کمتر بزرگ می شوند؟ چرا انگیزه های ما بصورت همگرا در کارها روی هم ریخته نمی شوند؟ چرا شرکت های موفق ما بیش از دو شریک ندارند؟

یکی از اشکالات می تواند نداشتن فرهنگ تصمیم گیری گروهی باشد. یکی از مواردی که در جلسات هیات امنا ساختمان نظرم را جلب کرد این بود بر خلاف جلسات در ایران, به ندرت بحث بالا می گیرد و بعد از باز شدن مسئله همه یا رأی موافق می دهند یا مخالف. این سئوال همچنان با من بود تا در یکی از درسها عبارت تصمیم گیری اجماعی

(Consensus Decision Making)

به گوشم خورد که برایم بسیار عجیب  و غیر ممکن می آمد. بعد از مطالعه ای مختصر دیدم روشی جا افتاده و متداول است.

تصمیم گیری اجماعی یک روش تصمیم گیری جمعی است که هدف آن نه تنها به دنبال موافقت اکثریت بلکه رفع اشکالات اقلیت است. تصمیم گیری اجماعی معمولا بصورت تفاهم همگانی هم معنی می شود. این روش توسط بسیاری از گروه های مختلف عقیدتی, مالی, سیاسی, و حتی پروژه های آن لاین استفاده می شود. در این روش:

1.       حد اکثر دست اندرکاران باید شرکت کنند

2.       به صورت فعال در تصمیم گیری دخالت کنند

3.       همه باید همکاری کنند که به بهترین جواب مورد رضایت گروه برسند

4.       همه اعضا باید حق ارائه, مخالفت, وتو, و یا مسدود کردن پیشنهاد را داشته باشند

اگر کمی دقت کنیم می بینیم این روشی است کودکان, قبل از آموزش دموکراسی و حق رای, در بازی هایشان از آن استفاده می کنند. این روشی است که می تواند باعث ایجاد بیشترین رضایت و در نتیجه بیشترین همراهی و هم سویی در گروه شود.

گرچه برای عملی شدن این روش برای گروه های بزرگ وقت زیادی لازم است ولی شاید برای خو گرفتن با این چنین مفاهیم و انتقال آن به نسل بعد, هم اکنون هم کمی دیر باشد.

در صورت تمایل به این بحث به منابع زیر رجوع کنید و ما را هم از نتایج کارهایتان بهرمند کنید.

http://en.wikipedia.org/wiki/Consensus_decision-making

Like 🙂
1